''Το πατριωτικό κίνημα'' του Χρήστου Χαρίτου
Η εκδήλωση του περιοδικού Patria στο President ήταν μία από τις καλύτερες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν από τον εθνικό χώρο. Και μάλιστα όχι από ένα πολιτικό φορέα, αλλά από ανεξάρτητα έντυπα. Πέραν των οφειλομένων συγχαρητηρίων στους συντελεστές της εκδηλώσεως, στον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο και τον Δημήτρη Παπαγεωργίου, καλό είναι να επισημάνουμε κάποια πράγματα. Πρώτον, υπάρχουν πολλοί Έλληνες που πρέπει να τιμήσουμε, αναπληρώνοντας την απουσία της Ελληνικής Πολιτείας. Στην συγκεκριμένη εκδήλωση τιμήθηκαν ο ναύαρχος Καραθανάσης, πατέρας του ήρωα των Ιμίων, ο πατέρας του Σολωμού στην Κύπρο, άνθρωποι που πολέμησαν ως στρατιώτες τους Τούρκους στον Αττίλα, ο Φρέντυ Μπελέρης, συνεπής αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού κινήματος, ο Σταύρος Λάλας, ο οποίος θυσίασε την ζωή του για την Ελλάδα και η επίσημη «Ελληνική» Πολιτεία σήμερα δεν τον γνωρίζει.Δεύτερον, οι μόνοι που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Patria, από τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ήταν βουλευτές και στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ., ο Μάκης Βορίδης και ο Θάνος Πλεύρης. Ο δε κ. Πλεύρης νυμφευόταν μετά από λίγες ώρες! Από όλα τα ΜΜΕ, μόνο το ΤΗΛΕΑΣΤΥ κάλυψε την εκδήλωση. Και μετά βεβαίως, κάποιοι εκ των αντιπάλων μας, διαμαρτύρονται όταν τους εγκαλούμε και λένε ότι δεν «δέχονται μαθήματα πατριωτισμού». Όπως είπε ο Μάκης Βορίδης: «συμφωνώ μαζί τους ότι δεν χρειάζονται μαθήματα πατριωτισμού, γιατί είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως».
Τρίτον, δεν πρέπει να τα περιμένουμε όλα από τον πολιτικό φορέα που λέγεται ΛΑ.Ο.Σ. Η πρωτοβουλία του Patria απέδειξε ότι ο εθνικός χώρος μπορεί να λειτουργήσει πολλές φορές και με μεγάλη επιτυχία, ως βασικός συντελεστής υπερασπίσεως μίας εθνικής πολιτικής. Το πατριωτικό κίνημα μπορεί να έχει πολλές συνιστώσες και κατευθύνσεις, στον πολιτισμό, την οικολογία, τις εκδόσεις, στην σκέψη και την δράση.
Το πατριωτικό κίνημα λοιπόν σήμερα συμπεριλαμβάνει πολλά πράγματα, με διαφορετικές βαρύτητες: την μαχητική αντιπολίτευση του Γιώργου Καρατζαφέρη, την κοινοβουλευτική παρουσία του ΛΑ.Ο.Σ., τα ανεξάρτητα εθνικιστικά έντυπα, τους ανεξάρτητους εθνικιστικούς πολιτιστικούς συλλόγους, τα εθνικιστικά βιβλιοπωλεία, τα οποία αναγεννώνται μέσα από τις στάχτες τους, το Ινστιτούτο «Ίων Δραγούμης», τους δεξιούς διανοουμένους που πλαισιώνουν σιγά-σιγά τον χώρο μας. Όλα αυτά μαζί, χωρίς πολλές φορές οργανική σχέση και καθοδήγηση, αλλά στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο μονοπάτι, στην ίδια προοπτική.
Η ενότητα των εθνικών δυνάμεων δεν είναι πανάκεια, αλλά είναι σημαντική. Αρκεί να πληρεί κάποιες προϋποθέσεις: να είναι ευρηματική και ανιδιοτελής, να σέβεται τις αξίες της εθνικής ιδεολογίας, να κτυπάει τους αντιπάλους μας και όχι να δίνει λαβή σε αυτούς να κτυπούν εμάς, να κοιτάει το μέλλον. Δεν έχει μεγάλη σημασία το αν συμφωνούμε σε όλα και με όλους. Προφανώς, δεν γίνεται αυτό. Η ποικιλομορφία του εθνικού χώρου έχει την δική της προστιθέμενη αξία. Το Patria απέδειξε όμως ότι ο εθνικός χώρος μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του πατριωτικού κινήματος. Ελπίζω να βρει και άλλους μιμητές.
Υ.Γ. δεν θα ξεχάσω την στιγμή που ο μεγάλος Βορειοηπειρώτης αγωνιστής Κώστας Κυριακού έσκυψε και φίλησε το χέρι του Λάλα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας όλοι οι υπόλοιποι για να δικαιολογήσουμε τον τίτλο του «Έλληνα»…








