H ριζοσπαστική Δεξιά, η Αυστρία και εμείς.....του Χρήστου Χαρίτου

Οι εκλογές στην Αυστρία ταρακούνησαν το αριστερο-φιλελεύθερο κατεστημένο στην Ευρώπη. Τα δύο κόμματα της ριζοσπαστικής Δεξιάς έλαβαν 29%, φθάνοντας τους σοσιαλιστές στην πρώτη θέση, δίνοντας ένα ηχηρό χαστούκι στο πολιτικό σύστημα. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι η Αυστριακή ριζοσπαστική Δεξιά ψηφίσθηκε από το 43% των ψηφοφόρων έως 30 ετών, κάτι που αποδεικνύει και τον αντισυστημικό χαρακτήρα του κινήματος. O Αυστριακός λαός με την ψήφο του έδωσε σαφή εντολή στους πολιτικούς του να λάβουν μέτρα κατά της μεταναστεύσεως και του πολυπολιτισμού, να εμποδίσουν την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., να υπερασπισθούν την εθνική κυριαρχία από τους Ευρωπαίους μανδαρίνους. Οι γνωστές κραυγές περί «ακροδεξιάς» δεν πείθουν πλέον κανένα. Το έχω πει και γράψει πολλές φορές. Το ποιος είναι δημοκράτης το αποφασίζει ο λαός ελεύθερα με την ψήφο του. Για αυτό γίνονται εκλογές. Δεν έχουμε εξουσιοδοτήσει τους αριστερούς δημοσιογράφους να απονέμουν «πιστοποιητικά δημοκρατικότητος». Και βεβαίως, οι τελευταίοι που μπορούν να μιλάνε περί δημοκρατίας είναι οι αριστεροί, οι οποίοι ακόμη και σήμερα υπερασπίζονται τα κομμουνιστικά απολιθώματα της Κούβας και της Β. Κορέας και δεν «βλέπουν» την κατοχή του Θιβέτ από την Κίνα.

Ποια είναι τα ηθικά διδάγματα των Αυστριακών εκλογών για την Ελλάδα: πρώτον, η ριζοσπαστική Δεξιά μπορεί να εκφράσει την πλειοψηφία της κοινωνίας, αρκεί να μείνει πιστή και συνεπής στις ιδεολογικές και πολιτικές της αρχές. Δεύτερον, το πολιτικό κατεστημένο παίρνει συνεχώς αποστάσεις από τις ανάγκες και τα πιστεύω του λαού και της κοινωνίας. Τρίτον, η εικονική πραγματικότητα που διαμορφώνουν καθημερινώς οι εκπρόσωποι του κατεστημένου στο κοινοβούλιο, την ενημέρωση και στην διαχείριση της δημόσιας ατζέντας χάνει τον ηγεμονικό της χαρακτήρα, καθώς ο λαός αντιλαμβάνεται ότι δεν δίνει λύση στα προβλήματά του. Τέταρτον, υπάρχει και άλλος δρόμος από τα «δεδομένα» των σοσιαλιστών και των φιλελευθέρων.

Στην Ελλάδα η κοινωνική κρίση και η πολιτική υπο-αντιπροσώπευση έχουν αποκτήσει πλέον ένα συστημικό χαρακτήρα και οι εφεδρείες του πολιτικού κατεστημένου - για να αποσυμπιέσει την κοινωνική δυσαρέσκεια - είναι μηδενικές. Αυτό είναι μία τεράστια ευκαιρία για τις εθνικές δυνάμεις να ανατρέψουν τις δικομματικές ισορροπίες, μα πάνω από όλα, είναι μία ιστορική ευκαιρία για τον Ελληνικό λαό να απαλλαγεί από τις πατρωνίες ενός παρηκμασμένου συστήματος, που αναπαράγεται από την διαφθορά του κοινωνικού σώματος και τον εκμαυλισμό του κοινωνικού ήθους.

Τα εκλογικά αποτελέσματα της Αυστρίας είναι σε συνέχεια αυτών της Ιταλίας, της Ελβετίας και των Σκανδιναβικών χωρών. Σε όλες αυτές τις εκλογές η ριζοσπαστική Δεξιά εξέφρασε τις κοινωνικές ανησυχίες, ξεσκέπασε τις διεθνιστικές ουτοπίες της Αριστεράς, οδήγησε την πολιτική ατζέντα σε μία πατριωτική προοπτική. Γιατί όμως εδώ στην Ελλάδα η Δεξιά βρίσκεται στο γνωστό ιδεολογικό της κώμα και η Αριστερά παίζει εν ουκ παικτοίς; Έως πότε θα ανεχόμαστε αυτή την «transsexual δεξιά», αυτούς τους «δειλούς δεξιούς» που ανέφερε ο Σταμάτης Σπανουδάκης στην συνέντευξή του στο «Παρόν»; Ο μόνος δρόμος που διανοίγεται μπροστά μας είναι ο δρόμος της «ρήξης και της ανατροπής». Και αυτό τον δρόμο οι Έλληνες πατριώτες, ο Γ. Καρατζαφέρης και ο ΛΑ.Ο.Σ., θα τον ακολουθήσουμε απαρέγκλιτα έως την νίκη.