ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΙ του Χρ. Χαρίτου

Την περασμένη εβδομάδα ήμουν σε ένα κανάλι για την υπόθεση της Siemens με ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που είναι εκλεγμένη στην τοπική αυτοδιοίκηση και ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που προέρχεται από την αριστερά. Το στέλεχος της Ν.Δ. διαρρήγνυε τα ιμάτιά της ότι η Ν.Δ. δεν σχετίζεται με τα μαύρα ταμεία της Siemens και με χαρακτήρισε «λαϊκιστή» όταν αναφέρθηκα στις ευθύνες του δικομματικού κατεστημένου για την ηθική σήψη της Ελληνικής κοινωνίας. Με το πέρας της τηλεοπτικής συζητήσεως παραδέχθηκε από μόνη της ότι στελέχη της Ν.Δ. εμπλέκονται στην υπόθεση, εκείνη όμως είναι υποχρεωμένη να υπερασπισθεί το κόμμα της τηλεοπτικώς. Στην συζήτηση ρώτησα το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ αν ο κ. Σημίτης και ο κ. Σκανδαλίδης αγνοούσαν τις πράξεις του Θόδωρου Τσουκάτου. Για να μην αναφερθώ στον κ. Παπανδρέου. Είναι δυνατόν, ρώτησα, ο πρόεδρος και ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ να είχαν πλήρη άγνοια για την προέλευση των κομματικών χρημάτων; Υπάρχει κανείς που το πιστεύει αυτό; Ο ίδιος μου είπε ότι θέλει να το πιστεύει. Υπό αυτή την έννοια, όλοι φύγαμε ευχαριστημένοι από την συζήτηση. Το να μιλήσουμε για την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας της πολιτικής και των πολιτικών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αλλά είναι μονόδρομος, αν δεν θέλουμε η δημοκρατία να εκφυλισθεί σε φαυλοκρατία. Η ατζέντα είναι μπροστά μας: απόλυτη διαφάνεια στις έως τώρα πράξεις προσώπων και κομμάτων, νέμεσις για αυτές τις πράξεις και μέτρα που θα τις αποτρέπουν στο μέλλον. Η φιλολογική ηθικολογία του κ. Καραμανλή, αποσυνδεδεμένη από συγκεκριμένες πράξεις, επιτείνει το πρόβλημα αντί να τι επιλύει. Και φανερώνει την έλλειψη πολιτικής βουλήσεως. Είναι πραγματικώς εκπληκτικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση που εκλέχθηκε με σημαία την κάθαρση, την επανίδρυση του κράτους και την καταπολέμηση των νταβατζήδων, σύρεται συνεχώς πίσω από τις εξελίξεις, παραδομένη στις εκάστοτε αποκαλύψεις των δημοσιογράφων. Η κυβέρνηση ζήτησε την δικαστική συνδρομή της Γερμανικής δικαιοσύνης προσφάτως, την στιγμή που ο κ. Τέλλογλου και η Καθημερινή μιλούν για την εμπλοκή πολιτικών προσώπων εδώ και δύο χρόνια. Ουδείς ενδιαφέρθηκε για την βασιμότητα αυτών των αποκαλύψεων, από το πολιτικό και το δημοσιογραφικό κατεστημένο. Τώρα, όλοι συναγωνίζονται στην αποκάλυψη της διαφθοράς. Η Ελλάς δεν έχει Ντι Πιέτρο, δικαστικούς που θα φθάσουν την υπόθεση έως το τέλος. Αυτό αποδείχθηκε και στις υποκλοπές και στα ομόλογα. Η Ελλάς δεν έχει και πολιτικούς που θα θελήσουν να συγκρουσθούν με την διαφθορά, θέτοντας τέλος σε βαρόνους και βαρονίες, διότι τα κόμματα που έχουμε είναι κληρονομικώ δικαίω, από παππού σε υιό και εγγονό, ή από θείο σε ανιψιό. Το ερώτημα όμως είναι αν αυτή η χώρα διαθέτει ελεύθερους πολίτες, ή αν οι περισσότεροι λειτουργούν ως «εμπράγματες ιδιοκτησίες» των κατά τόπους εντολοδόχων του πολιτικού κατεστημένου. Θεωρώ ότι πολιτικούς και δικαστικούς μπορούμε να βρούμε, ακόμη και αν δεν υπάρχουν. Πολίτες όμως; Πως μπορείς να κάνεις πολίτη κάποιον ο οποίος δεν θέλει να γίνει, αλλά προτιμά την «ασφάλεια» του δουλοπάροικου; Ομολογώ, ότι δεν έχω εύκολη απάντηση. Ξέρω όμως ότι πρέπει να αντισταθούμε στην εθνική και κοινωνική παρακμή, έστω και με προσωπικό κόστος. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.